Με τη διαφορα οτι εδω στη πολη (αν θεωρουμε την Αθηνα πολη) σκοτωνουν για μια θεση παρκαρισματος, που στην ουσια δεν ειναι καν ιδιοκτησια κανενος.Πριν απο μια εβδομαδα,οδηγουσα σε ενα στενο κοντα στο σπιτι μου , επιστρεφοντας απο το σχολειο του παιδιου.Βλεπω σε καποια φαση στο πεζοδρομιο ενα ανπηρο πεσμενο κατω, να προσπαθει να σηκωθει και να ανεβει στο αναπηρικο καροτσακι του.Σταματισα και προσπαθησα με τη βοηθεια μιας γυναικας που κατεβηκε απο τη μπροστινη πολυκατοικια να τον σηκωσουμε και να τον καθησουμε στη καρεκλα.Επειδη με το αυτοκινητο μου εκλεισα το δριμο και δεν μπορουσαν οι "πολιτισμενοι" να περασουν,ακουσα τετοια λογια που δεν τολμω να μεταφερω γραπτα.
Ελλας ...το μεγαλειο σου ...και η παιδεια σου.

Δεν είναι ακριβώς θέμα παιδείας, Μ-Μ.

Χτές το απόγευμα, πήγαινα να μαζέψω τη μικρή απ'το ωδείο. Για Χ λόγους ήμουν με το αυτοκίνητο. Σε μια στιγμή φτάνοντας, αντιλαμβάνομαι κάποιον που γυροφέρνει το αμάξι του. "Φεύγετε", τού γνέφω. Ναι, μού κάνει "νόημα".
Κοκκαλώνω λίγο πίσω του περιμένοντας. Πίσω μου κιόλας ένας. Ο τύπος που μόλις έβγαινε απ' την πισίνα, πάει στο πορτ-μπαγκάζ και αφήνει τα μπαγκάζια του, βγάζει το μπουφάν και ανοίγοντας την πίσω πόρτα το πετάει στο κάθισμα και τέλος ανοίγει την πόρτα του οδηγού, μπαίνει, ξεκινάει και φεύγει.
Κάνω λίγο μπροστά, μετά όπισθεν και παρκάρω στη θέση που άφησε άδεια.
Ολη αυτή την ώρα, οι δυο-τρεις που είχαν μαζευτεί, περίμεναν υπομονετικά να τελειώσω το νούμερό μου, για να συνεχίσουν το δρόμο τους.
Αυτό που σού περιέγραψα, δεν έχει τίποτε το εξαιρετικό. Είναι μια εντελώς συνηθισμένη, καθημερινή συμπεριφορά! Ετσι γίνεται εδώ. Κανείς ποτέ δεν πρόκειται να σού φωνάξει γιατί τού κλείνεις το δρόμο, ή τον καθυστερείς!

Ομως...

Ο ανάπηρος, πεσμένος στην άκρη του δρόμου, δεν θα είχε την παραμικρή ελπίδα να βρει βοήθεια. Είτε από οδηγό, είτε από πεζό!

Παιδεία είπες;

Χρόνια σου πολλά και πολλά φιλιά απο τη φιλανδία σε όλους σας!!! :)

Ξέρω, ξέρω χρωστάω mail αλλα οταν σου γράψω θα καταλάβεις!!!

ΥΓ συνεχιζω να μην βλεπω το αλλο blog, αυριο θα δοκιμασω με το Mac